Ik denk dat ik gewoon kan zeggen dat ik hier
zonder Theater te Water
niet zou hebben gestaan. Althans, niet in deze hoedanigheid, die van
podiumkunstenaar en cultureel ondernemer. De kans is namelijk groot
dat ik – zonder Theater te Water – dat nu helemaal niet geweest was.
In 1993 moest ik op stage. Ik studeerde Kunst en Kunstbeleid, dus
een beleidsmatige stageplaats lag voor de hand. Ik had echter inmiddels
een keer voet aan boord van De Verwondering gezet – de voorstelling
“Chinezen” - en was gegrepen door het enthousiasme van spelers en publiek,
door de magie van het schip, de muzikaliteit, de prachtige kostuums, het
ingenieuze decor en vooral door de kwaliteit van de voorstelling.
Bovendien was Theater te Water toen al een begrip, daar MOEST ik bijhoren.
Ik vond het een enorme eer dat ik mocht komen stagelopen. Ik werd
productieleider.
Na m’n stage ben ik een tijdje aangebleven als productieleider, op
vrijwillige basis, net als de spelers, de technici en decor- en kostuumassistenten. Het bleek een enorm waardevolle aanvulling op mijn studie te zijn en heeft de basis gelegd voor het bedrijf dat ik 1996 gestart ben, een productiehuis voor theater, muziek en audiovisuele media en waarmee ik tot op de dag van vandaag daadwerkelijk m’n brood verdien.
Maar dat is niet het enige dat ik aan Theater te Water te danken heb. Ik hoor het Just nog zeggen: “Doe gewoon één keertje mee als speler”, zei ie. “Baadt het niet, dan schaadt het ook niet”. Voor uw begrip: Ik speelde tijdens de middelbare school bij de Vooropleiding Theater, maar had al jaren niet meer zelf gespeeld. Nou, dat schaadde zeker niet. Het bleek precies dat te zijn wat ik nog miste. Theater te Water heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben en waarmee ik – net als vele anderen, ik noem een Alina Kiers, Arno van der Heyden, Albert Secuur, Theo de Groot, Gabrielle Glasbeek, maar ook de mensen van de nu, die nu nog geen “naam” zijn, maar hard op weg dat te worden, zoals Corvin de Raaf met zijn Zwart-Wit Theater – waarmee ik en al deze mensen dus, ons brood kunnen verdienen.
Mijn gevoel van 1993, dat ik er bij MOCHT horen, dat “wow”-gevoel, zie ik dagelijks terug bij de spelers van nu, de productiemedewerkers, de technici. Nergens in het noorden, misschien wel nergens in Nederland, kun je als starter zoveel leren als bij Theater te Water. Zo’n 60 voorstellingen per productie, de op- en afbouw in de zalen, de zelfredzaamheid aan boord, het is allemaal uniek en van groot belang – voor medewerker EN publiek.
Een ander uniek aspect aan Theater te Water is het feit dat nu al jarenlang, vrijwel iedere voorstelling is uitverkocht. De combinatie humor, muziek, in je eigen omgeving en lage entreeprijs blijkt een gouden formule om werkelijk iedereen naar het theater te krijgen, ongeacht opleidingsniveau of wat ook. Jong, oud, dik, dun, man, vrouw, universiteit of vmbo, iedereen komt en iedereen geniet.
En dit prachtige instituut zou moeten ophouden te bestaan? Met als belangrijkste reden dat het niet vernieuwend zou zijn? Moet dat dan? En wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Waarschijnlijk dit: Het enige niet vernieuwende is de formule die al jarenlang wordt gehanteerd: komisch toneel met liedjes.
Maar de meeste gezelschappen wijzigen de formule niet. Dat is namelijk je handtekening, je gezicht, dat waaraan je herkenbaar bent.
Binnen die formule is ieder jaar alles vernieuwend. Twee compleet nieuwe theaterteksten per jaar, die ook door anderen kunnen worden opgevoerd – wat ook gebeurt – 12 tot 15 nieuwe liedjes per jaar, waarvan er altijd weer een paar eigenlijk zo op de plaat gezet kunnen worden, samenwerking met andere disciplines – ik heb choreografen langs zien komen, schermleraren, ben op zoek geweest naar de meest rare instrumenten - , samenwerking met derden in het algemeen – er is gespeeld in kapsalons, tijdens festivals, met andere gezelschappen zoals Tryater (twa/twee/zestig). Altijd weer wordt er gezocht naar nieuwe dingen, worden actuele zaken bij de kop genomen en wordt dat op geheel eigen, en vooral unieke wijze voor het voetlicht gebracht.
Moet een voetbalclub gaan korfballen? Moet een bakker gaan metselen? Is dat vernieuwing? Is dat wat we wensen? Lijkt mij niet. Ik hou namelijk van ambachtelijk brood en zou niet graag zien dat de spelers van FC Groningen plotseling iets met hun handen moeten gaan doen. Een gezelschap als Theater te Water opheffen is een aderlating voor vele, vele mensen. Dat mag niet gebeuren.
niet zou hebben gestaan. Althans, niet in deze hoedanigheid, die van
podiumkunstenaar en cultureel ondernemer. De kans is namelijk groot
dat ik – zonder Theater te Water – dat nu helemaal niet geweest was.
In 1993 moest ik op stage. Ik studeerde Kunst en Kunstbeleid, dus
een beleidsmatige stageplaats lag voor de hand. Ik had echter inmiddels
een keer voet aan boord van De Verwondering gezet – de voorstelling
“Chinezen” - en was gegrepen door het enthousiasme van spelers en publiek,
door de magie van het schip, de muzikaliteit, de prachtige kostuums, het
ingenieuze decor en vooral door de kwaliteit van de voorstelling.
Bovendien was Theater te Water toen al een begrip, daar MOEST ik bijhoren.
Ik vond het een enorme eer dat ik mocht komen stagelopen. Ik werd
productieleider.
Na m’n stage ben ik een tijdje aangebleven als productieleider, op
vrijwillige basis, net als de spelers, de technici en decor- en kostuumassistenten. Het bleek een enorm waardevolle aanvulling op mijn studie te zijn en heeft de basis gelegd voor het bedrijf dat ik 1996 gestart ben, een productiehuis voor theater, muziek en audiovisuele media en waarmee ik tot op de dag van vandaag daadwerkelijk m’n brood verdien.
Maar dat is niet het enige dat ik aan Theater te Water te danken heb. Ik hoor het Just nog zeggen: “Doe gewoon één keertje mee als speler”, zei ie. “Baadt het niet, dan schaadt het ook niet”. Voor uw begrip: Ik speelde tijdens de middelbare school bij de Vooropleiding Theater, maar had al jaren niet meer zelf gespeeld. Nou, dat schaadde zeker niet. Het bleek precies dat te zijn wat ik nog miste. Theater te Water heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben en waarmee ik – net als vele anderen, ik noem een Alina Kiers, Arno van der Heyden, Albert Secuur, Theo de Groot, Gabrielle Glasbeek, maar ook de mensen van de nu, die nu nog geen “naam” zijn, maar hard op weg dat te worden, zoals Corvin de Raaf met zijn Zwart-Wit Theater – waarmee ik en al deze mensen dus, ons brood kunnen verdienen.
Mijn gevoel van 1993, dat ik er bij MOCHT horen, dat “wow”-gevoel, zie ik dagelijks terug bij de spelers van nu, de productiemedewerkers, de technici. Nergens in het noorden, misschien wel nergens in Nederland, kun je als starter zoveel leren als bij Theater te Water. Zo’n 60 voorstellingen per productie, de op- en afbouw in de zalen, de zelfredzaamheid aan boord, het is allemaal uniek en van groot belang – voor medewerker EN publiek.
Een ander uniek aspect aan Theater te Water is het feit dat nu al jarenlang, vrijwel iedere voorstelling is uitverkocht. De combinatie humor, muziek, in je eigen omgeving en lage entreeprijs blijkt een gouden formule om werkelijk iedereen naar het theater te krijgen, ongeacht opleidingsniveau of wat ook. Jong, oud, dik, dun, man, vrouw, universiteit of vmbo, iedereen komt en iedereen geniet.
En dit prachtige instituut zou moeten ophouden te bestaan? Met als belangrijkste reden dat het niet vernieuwend zou zijn? Moet dat dan? En wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Waarschijnlijk dit: Het enige niet vernieuwende is de formule die al jarenlang wordt gehanteerd: komisch toneel met liedjes.
Maar de meeste gezelschappen wijzigen de formule niet. Dat is namelijk je handtekening, je gezicht, dat waaraan je herkenbaar bent.
Binnen die formule is ieder jaar alles vernieuwend. Twee compleet nieuwe theaterteksten per jaar, die ook door anderen kunnen worden opgevoerd – wat ook gebeurt – 12 tot 15 nieuwe liedjes per jaar, waarvan er altijd weer een paar eigenlijk zo op de plaat gezet kunnen worden, samenwerking met andere disciplines – ik heb choreografen langs zien komen, schermleraren, ben op zoek geweest naar de meest rare instrumenten - , samenwerking met derden in het algemeen – er is gespeeld in kapsalons, tijdens festivals, met andere gezelschappen zoals Tryater (twa/twee/zestig). Altijd weer wordt er gezocht naar nieuwe dingen, worden actuele zaken bij de kop genomen en wordt dat op geheel eigen, en vooral unieke wijze voor het voetlicht gebracht.
Moet een voetbalclub gaan korfballen? Moet een bakker gaan metselen? Is dat vernieuwing? Is dat wat we wensen? Lijkt mij niet. Ik hou namelijk van ambachtelijk brood en zou niet graag zien dat de spelers van FC Groningen plotseling iets met hun handen moeten gaan doen. Een gezelschap als Theater te Water opheffen is een aderlating voor vele, vele mensen. Dat mag niet gebeuren.
In de tweede helft van de jaren tachtig
van de vorige eeuw heb ik vier
seizoenen lang meegespeeld bij Theater te Water; in de laatste winter-
voorstelling aan boord van het schip, en drie achtereenvolgende
zomervoorstellingen.
In die vier jaar heb ik een goed beeld gekregen van wat Theater te
Water betekent voor de regio. Als we een dorpje binnenvoeren, stonden
de mensen al aan de kade te wachten: Ha, daar zijn ze weer! Hier gebeurt
nooit wat, maar Theater te Water, daar kijken we elk jaar weer naar uit.
Als directeur Sjaak Spier van het gelijknamige circus speelde ik in 1988 in
de voorstelling, u raadt het al, Circus Sjaak Spier. Voor het eerst ging
Theater te Water de provincie Drenthe in. In Geesbrug lagen we een
week te repeteren, en konden we ’s avonds alvast kennismaken met
de aanvankelijk argwanende bevolking in het café bij de brug.
De eerste voorstelling speelden we voor de zes stamgasten; de
tweede voortstelling kwamen ze weer en namen hun vrienden mee; de voorstelling daarna in Zwinderen zorgden ze er voor dat er weer meer mensen zaten – en tegenwoordig is ook in Drenthe, net als overal, elke voorstelling uitverkocht.
Niet alleen voor de bevolking in theaterarme gebieden is Theater te Water een unieke voorziening, ook voor de spelers en medewerkers. Ik kon aanvankelijk alleen een beetje liedjes zingen, maar door het spelen bij Theater te Water leerde ik acteren, improviseren, organiseren – en een groot netwerk kennen waarvan ik nog steeds gebruik maak. Groepen als De Bende van Baflo Bill, Kloosterboer, Vrouw Holland en Voorheen De Bende hadden niet bestaan zonder Theater te Water; voor onze voorstellingen schakelen we de hulp in van decor- en kostuumontwerpers die we van Theater te Water kennen, lichtontwerp, grafische vormgeving… Onderschat niet de grote infrastructuur die een instituut als Theater te Water in stad en wijde omgeving heeft doen ontstaan. Het is met recht een opleidingsinstituut te noemen, een springplank, een leerschool waar je in je latere leven veel aan blijft hebben.
Is Theater te Water niet vernieuwend genoeg? Moet dat dan? Is kunst uitstallen in een museum, of toneelspelen in een schouwburg dan wel zo uniek en vernieuwend? Bovendien: de thema’s van de stukken van Just Vink raken juist zonder uitzondering telkens aan de maatschappelijk actualiteit. Een stuk over de problematiek van buitenlanders bijvoorbeeld, zorgt juist in een Drents dorpje na afloop voor nadenken en napraten.
Nog een voorbeeld. De zomervoorstelling van 2011 bezocht ik in Termunterzijl. Het stuk ging over een theatertje dat dreigde te moeten sluiten… Er was sprake van een projectontwikkelaar, die het maatschappelijk nut van kunst in twijfel trok, het ging over geld, economisch rendement… Voorwaar niet bepaald een theatervoorstelling met een eendimensionale artistieke visie.
In de pauze zaten we op het dek en keken uit over de haven van Termunterzijl. Naast me zat een vrouw, die opeens tegen me zei: “Circus Sjaak Spier, daar zat jij toch in, in 1988? Dat was mijn eerste voorstelling van Theater te Water, en sindsdien heb ik er niet één meer gemist!” Later zei ze nog: “Ik ga nooit naar theater, bij ons in Woldendorp hebben ze dat niet eens, maar die stukken van Theater te Water, daar gaan we altijd heen, hier in Termunterzijl, daar zit altijd wat in, daar wil ik er nooit een van missen.”
Juist in een tijd van krimp en bezuinigingen bewijst Theater te Water zijn functie in de toch al zo geplaagde regio. Jonge mensen krijgen de kans het vak van theatermaker te leren, in afgelegen streken zonder veel voorzieningen wordt theater gebracht, met een lach maar ook met een diepere laag die tot nadenken stemt. En dat alles voor een schijntje!
Vernieuwend, vernieuwend… Theater te Water is gewoon een instituut, al drie decennia lang een vaste waarde in heel Noord-Nederland. Net zoiets als de Martinitoren, zeg maar: niet zo avant-gardistisch als het Forum, maar we wel een monument.
Je gaat toch ook niet de Martinitoren opheffen?
seizoenen lang meegespeeld bij Theater te Water; in de laatste winter-
voorstelling aan boord van het schip, en drie achtereenvolgende
zomervoorstellingen.
In die vier jaar heb ik een goed beeld gekregen van wat Theater te
Water betekent voor de regio. Als we een dorpje binnenvoeren, stonden
de mensen al aan de kade te wachten: Ha, daar zijn ze weer! Hier gebeurt
nooit wat, maar Theater te Water, daar kijken we elk jaar weer naar uit.
Als directeur Sjaak Spier van het gelijknamige circus speelde ik in 1988 in
de voorstelling, u raadt het al, Circus Sjaak Spier. Voor het eerst ging
Theater te Water de provincie Drenthe in. In Geesbrug lagen we een
week te repeteren, en konden we ’s avonds alvast kennismaken met
de aanvankelijk argwanende bevolking in het café bij de brug.
De eerste voorstelling speelden we voor de zes stamgasten; de
tweede voortstelling kwamen ze weer en namen hun vrienden mee; de voorstelling daarna in Zwinderen zorgden ze er voor dat er weer meer mensen zaten – en tegenwoordig is ook in Drenthe, net als overal, elke voorstelling uitverkocht.
Niet alleen voor de bevolking in theaterarme gebieden is Theater te Water een unieke voorziening, ook voor de spelers en medewerkers. Ik kon aanvankelijk alleen een beetje liedjes zingen, maar door het spelen bij Theater te Water leerde ik acteren, improviseren, organiseren – en een groot netwerk kennen waarvan ik nog steeds gebruik maak. Groepen als De Bende van Baflo Bill, Kloosterboer, Vrouw Holland en Voorheen De Bende hadden niet bestaan zonder Theater te Water; voor onze voorstellingen schakelen we de hulp in van decor- en kostuumontwerpers die we van Theater te Water kennen, lichtontwerp, grafische vormgeving… Onderschat niet de grote infrastructuur die een instituut als Theater te Water in stad en wijde omgeving heeft doen ontstaan. Het is met recht een opleidingsinstituut te noemen, een springplank, een leerschool waar je in je latere leven veel aan blijft hebben.
Is Theater te Water niet vernieuwend genoeg? Moet dat dan? Is kunst uitstallen in een museum, of toneelspelen in een schouwburg dan wel zo uniek en vernieuwend? Bovendien: de thema’s van de stukken van Just Vink raken juist zonder uitzondering telkens aan de maatschappelijk actualiteit. Een stuk over de problematiek van buitenlanders bijvoorbeeld, zorgt juist in een Drents dorpje na afloop voor nadenken en napraten.
Nog een voorbeeld. De zomervoorstelling van 2011 bezocht ik in Termunterzijl. Het stuk ging over een theatertje dat dreigde te moeten sluiten… Er was sprake van een projectontwikkelaar, die het maatschappelijk nut van kunst in twijfel trok, het ging over geld, economisch rendement… Voorwaar niet bepaald een theatervoorstelling met een eendimensionale artistieke visie.
In de pauze zaten we op het dek en keken uit over de haven van Termunterzijl. Naast me zat een vrouw, die opeens tegen me zei: “Circus Sjaak Spier, daar zat jij toch in, in 1988? Dat was mijn eerste voorstelling van Theater te Water, en sindsdien heb ik er niet één meer gemist!” Later zei ze nog: “Ik ga nooit naar theater, bij ons in Woldendorp hebben ze dat niet eens, maar die stukken van Theater te Water, daar gaan we altijd heen, hier in Termunterzijl, daar zit altijd wat in, daar wil ik er nooit een van missen.”
Juist in een tijd van krimp en bezuinigingen bewijst Theater te Water zijn functie in de toch al zo geplaagde regio. Jonge mensen krijgen de kans het vak van theatermaker te leren, in afgelegen streken zonder veel voorzieningen wordt theater gebracht, met een lach maar ook met een diepere laag die tot nadenken stemt. En dat alles voor een schijntje!
Vernieuwend, vernieuwend… Theater te Water is gewoon een instituut, al drie decennia lang een vaste waarde in heel Noord-Nederland. Net zoiets als de Martinitoren, zeg maar: niet zo avant-gardistisch als het Forum, maar we wel een monument.
Je gaat toch ook niet de Martinitoren opheffen?
Geachte leden van de commissie
De Kunstraad noemt Theater te Water een sympathieke in
stelling die een hiaat vult en daarmee voorziet in een be
hoefte. Dat heeft de adviesraad goed gezien. Een gezelschap dat 12
0 voorstellingen per jaar speelt en bijna altijd op een volle zaal ma
g rekenen moet wel iets doen dat de mensen aanspreekt.
Dat blijkt ook wel uit de kleine drieduizend handtekeningen van
mensen die vinden dat Theater te Water moet blijven die wij de ge
deputeerde hebben aangeboden. Mensen afkomstig uit
129 verschillende woonplaatsen in Groningen. En inmiddels is dit
aantal via de site en handtekeningen lijsten die we neerleggen bij de
voorstellingen verdubbeld.
Dat blijkt ook uit een brief opgesteld door een aantal sympathisanten,
waaronder u naast de naam van Bert Visscher die oud-speler is, ook een aantal theaterdirecteuren uit Groningen vindt, die getekend is door Jos Thie, Artistiek directeur van de Utrechtse Spelen en Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam maar afkomstig uit Winschoten. Mensen met kennis van zaken, die een band hebben met onze regio en zien wat Theater te Water hier betekent.
Het blijkt uit de toekenning van de Drentse Cultuurprijs door een deskundige jury, en uit de toekenning van de Wessel Gansfoortprijs aan de artistiek leider van Theater te Water.
En het blijkt uit de reacties in de pers waar veel waardering voor het werk van Theater te Water uit spreekt.
Het vreemde is dat al deze mensen enthousiast zijn over iets dat volgens de Kunstraad gedragen wordt door een artistieke visie die enigszins eendimensionaal en daarmee beperkt is. Deze mensen stellen zich tevreden met iets van beperkte waarde en hebben kennelijk geen oog voor het grotere artistieke werk. Het kan zijn. Maar het kan ook andersom zijn. Dat er mensen rondlopen die geen oog hebben voor het kleinere artistieke werk. Die enkel de top willen zien en vergeten dat een top alleen kan bestaan als er een basis is. Dat een cultuurbeleid alleen een goed beleid kan zijn als het gedragen wordt door de hele bevolking, en dat daarom de hele bevolking zijn deel moet krijgen van de cultuur.
Theater te Water staat voor spreiding, voor cultuurdeelname door een breed publiek. Om met de woorden van de Kunstraad te spreken: Theater te Water vult een hiaat. Het vult een hiaat maar moet wel weg, want men heeft liever een hiaat, liever niets, dan een vulling van beperkte artistieke kwaliteit. Het klinkt bijna elitair, maar dat kan natuurlijk niet. Groningen is immers geen elitaire provincie. Groningen is een provincie met vlak open land, met daarin verspreid dorpen die naar prachtige namen luisteren. Waar vaarten en kanalen lopen waar schepen over varen. Schepen met vracht, in het verleden ook kermisschepen, voor de oorlog zelfs een schip met een tent waarin theater werd gespeeld, en sinds 1982 het schip van Theater te Water. Het is niet elitair. Mag het? Een filosoof schreef in Trouw: ‘Als het vernieuwende traditie wordt, wordt het traditionele vernieuwend’.
Tot slot nog iets over de formele afwijzingsgronden. Theater te Water schept een professioneel kader maar de voorstellingen worden uitgevoerd door onbetaalde amateurspelers. Dat is participatie, educatie en amateurkunst en zou buiten de uitgangspunten van de cultuurnota vallen. Dezelfde discussie hebben we eerder meegemaakt toen we subsidie aanvroegen in Den Haag. De afdeling professionele kunst vond dat we amateurkunst waren en op een aanvraag bij amateurkunst kregen we te horen dat we zeer beslist professionele kunst waren. Het ligt er maar aan of men naar de stukken kijkt, de taal, de vormgeving en de organisatie, of naar het diploma van de mensen op het podium. Ik stel voor dat we naar het publiek kijken, want daar gaat het om. En het publiek wil Theater te Water zien.
Ik dank u voor uw aandacht,
Just Vink
De Kunstraad noemt Theater te Water een sympathieke in
stelling die een hiaat vult en daarmee voorziet in een be
hoefte. Dat heeft de adviesraad goed gezien. Een gezelschap dat 12
0 voorstellingen per jaar speelt en bijna altijd op een volle zaal ma
g rekenen moet wel iets doen dat de mensen aanspreekt.
Dat blijkt ook wel uit de kleine drieduizend handtekeningen van
mensen die vinden dat Theater te Water moet blijven die wij de ge
deputeerde hebben aangeboden. Mensen afkomstig uit
129 verschillende woonplaatsen in Groningen. En inmiddels is dit
aantal via de site en handtekeningen lijsten die we neerleggen bij de
voorstellingen verdubbeld.
Dat blijkt ook uit een brief opgesteld door een aantal sympathisanten,
waaronder u naast de naam van Bert Visscher die oud-speler is, ook een aantal theaterdirecteuren uit Groningen vindt, die getekend is door Jos Thie, Artistiek directeur van de Utrechtse Spelen en Wim Pijbes, directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam maar afkomstig uit Winschoten. Mensen met kennis van zaken, die een band hebben met onze regio en zien wat Theater te Water hier betekent.
Het blijkt uit de toekenning van de Drentse Cultuurprijs door een deskundige jury, en uit de toekenning van de Wessel Gansfoortprijs aan de artistiek leider van Theater te Water.
En het blijkt uit de reacties in de pers waar veel waardering voor het werk van Theater te Water uit spreekt.
Het vreemde is dat al deze mensen enthousiast zijn over iets dat volgens de Kunstraad gedragen wordt door een artistieke visie die enigszins eendimensionaal en daarmee beperkt is. Deze mensen stellen zich tevreden met iets van beperkte waarde en hebben kennelijk geen oog voor het grotere artistieke werk. Het kan zijn. Maar het kan ook andersom zijn. Dat er mensen rondlopen die geen oog hebben voor het kleinere artistieke werk. Die enkel de top willen zien en vergeten dat een top alleen kan bestaan als er een basis is. Dat een cultuurbeleid alleen een goed beleid kan zijn als het gedragen wordt door de hele bevolking, en dat daarom de hele bevolking zijn deel moet krijgen van de cultuur.
Theater te Water staat voor spreiding, voor cultuurdeelname door een breed publiek. Om met de woorden van de Kunstraad te spreken: Theater te Water vult een hiaat. Het vult een hiaat maar moet wel weg, want men heeft liever een hiaat, liever niets, dan een vulling van beperkte artistieke kwaliteit. Het klinkt bijna elitair, maar dat kan natuurlijk niet. Groningen is immers geen elitaire provincie. Groningen is een provincie met vlak open land, met daarin verspreid dorpen die naar prachtige namen luisteren. Waar vaarten en kanalen lopen waar schepen over varen. Schepen met vracht, in het verleden ook kermisschepen, voor de oorlog zelfs een schip met een tent waarin theater werd gespeeld, en sinds 1982 het schip van Theater te Water. Het is niet elitair. Mag het? Een filosoof schreef in Trouw: ‘Als het vernieuwende traditie wordt, wordt het traditionele vernieuwend’.
Tot slot nog iets over de formele afwijzingsgronden. Theater te Water schept een professioneel kader maar de voorstellingen worden uitgevoerd door onbetaalde amateurspelers. Dat is participatie, educatie en amateurkunst en zou buiten de uitgangspunten van de cultuurnota vallen. Dezelfde discussie hebben we eerder meegemaakt toen we subsidie aanvroegen in Den Haag. De afdeling professionele kunst vond dat we amateurkunst waren en op een aanvraag bij amateurkunst kregen we te horen dat we zeer beslist professionele kunst waren. Het ligt er maar aan of men naar de stukken kijkt, de taal, de vormgeving en de organisatie, of naar het diploma van de mensen op het podium. Ik stel voor dat we naar het publiek kijken, want daar gaat het om. En het publiek wil Theater te Water zien.
Ik dank u voor uw aandacht,
Just Vink
11
januari 2012 om 15.20 uur sprak artistiek leider Just Vink in namens Theater
te Water tijdens de hoorzitting over de Cultuurnota 2013-2016 in het Provinciehuis.
Daarna spraken Frank den Hollander en Miranda Bolhuis.
Lees het verslag.
klik op naam:
| Just
Vink |
| Frank
den Hollander |
| Miranda
Bolhuis |
28 november was de protestactie bij het Povinciehuis en werden de handtekeningen aangeboden.
Zie foto's
 |
 |
 |
 |
 |
 |
